Tym razem pochyliliśmy się nad powieścią C.S. Lewisa „Dopóki mamy twarze” – książką niezwykłą, wielowymiarową i skłaniającą do zadawania sobie trudnych pytań.
To ostatnia powieść Lewisa, będąca jego autorską reinterpretacją starożytnego mitu o Kupidynie i Psyche. Historia została opowiedziana z perspektywy Orual – kobiety, która zmaga się z miłością, zazdrością, poczuciem krzywdy i potrzebą zrozumienia własnego losu.
Autor opowieści stawia pytania o to, czym naprawdę jest miłość, gdzie przebiega granica między miłością a posiadaniem drugiego człowieka oraz dlaczego tak trudno dostrzec prawdę o sobie.
Podczas naszego spotkania rozmawialiśmy nie tylko o fabule i bohaterach, ale również o symbolice powieści, relacji człowieka z Bogiem oraz o tym, jak własne lęki, pragnienia i doświadczenia mogą wpływać na sposób, w jaki patrzymy na innych i na samych siebie.
Jak zwykle nie zabrakło różnych interpretacji, ciekawych spostrzeżeń i rozmów, które jeszcze długo po zakończeniu spotkania pozostają w głowie. 💬📖
Dziękujemy wszystkim uczestnikom za wspólnie spędzony czas i inspirującą dyskusję! ❤️
Do zobaczenia na kolejnym spotkaniu DKK! 📚
